BİLE BİLE
Belki de senin hıncını alıyorum kendimde…
Canımı acıtırsam… dönüp bakmak sanıyorum.
Keşke azıcık anlasaydın kırıldığımı…
belki bu denli yanmazdı içim.
Bak…
hâlâ toparlanamıyorum ben…
içim… paramparça…
dışım ellere inat,
gülüşümü ardından sürüyor…
göz boyuyor…
bile bile…
Kan kusan hayallerimi kimse görmüyor…
parça parça dökülüyor yerlere…
içimde beklettiğim her şey…
Sonra çekiliyorum…
pusuyorum köşeme…
içimi dökmek istiyorum kendime…
ama dinlemiyorum bile.
“Bir dert daha ekleme,” diyorum kendine…
kapatıyorum konuyu.
Ortak olmuyorum hiçbir şeye…
Belki de senin hıncını alıyorum kendimde…
canımı acıtırsam…
dönüp bakmam sanıyorum.
Kesiyorum önünü…
gönlünden gönlüme akan suyun…
kurak toprakta…
hiçbir şey yeşermez…
Sevgi de… biliyorum.
Halime Gürbüz Gökçe
23.04.2026
19:08
