ÖZLEM YILKI AT MİSALİ
ÖZLEM – YILKI ATI MİSALİ
Yılkı atı misali,
Koşturuyor özlemim gönlümün bozkırında…
Ne ele avuca geliyor,
Ne gem vuruluyor, ne dizgin tanıyor.
Koş deli tay, koş…
Çatlayana dek koş,
Kan ter içinde kalana dek!
Varsın rüzgâr savursun yelelerini…
Yüreğim çoktan senin ardına düşmüşken…
Nefesin de rüzgârın sesi,
Gözlerinde uzakların ateşi…
Sen koştukça içimdeki yangın
Bir kat daha büyüyor.
Ve ben, korkuyorum…
Durdurmak isteyecekler seni,
Belki de vuracaklar deli özgürlüğünü…
Ama bil ki,
“Düşersen ben daha çok yanarım”…
“Yanarım” demiştim ya,
Bak… yanıyorum işte…
Ve bir ses koptu…
Vurdular seni acımasızca.
Bozkır sustu birden.
Özlemim sendeledi,
Gözünden bir damla yaş düştü çaresizce…
Yıkıldı toprağa ağır ağır,
Özgürlüğü kanadı kırık bir sesle…
Özlemimi vurdular.
Özlemim vuruldu işte…
Seni vurdular…
Yığıldın yüreğimin tam orta yerine.
Koştum ardından… yetişemedim.
Çok gördüler sevmeyi…
Öldürdüler seni,
ve içimdeki her şeyi…
Halime Gürbüz Gökçe ✍️
19.11.2025 — 07:23
